باید کتاب را بست....

باید بلند شد...

در امتداد وقت قدم زد...

گل را نگاه کرد ....

ابهام را شنید....

باید دوید تا ته بودن....

باید به بوی خاک فنا رفت...

باید به ملتقای درخت و خدا رسید....

                                                                   "سهراب سپهری"

 

نيا باران         زمين جاي قشنگي نيست

        من زميني ام و خوب

                                مي دانم

           که گل در عقد زنبور نيست...

        نيا باران

                   زمين

                           جاي قشنگي

                                              نيست...